กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ตั้งแต่โลกนี้ยังมีแค่ท้องฟ้ากับดวงจันทร์

วันหนึ่งมีดวงดาวหลงทางมาใกล้โลก

ครั้งแรกที่ดวงดาวเห็นท้องฟ้า ดวงดาวก็หลงรักท้องฟ้าทันที

ดวงดาวได้แต่เฝ้ามองท้องฟ้าอยู่ห่างๆ

หวังว่าสักวันท้องฟ้าจะเหลือบมาเห็นตัวเองบ้าง เหมือนกับที่ท้องฟ้ามองเห็นดวงจันทร์

ดวงดาวได้แต่น้อยใจและอิจฉาดวงจันทร์ ที่ทั้งสวย

และส่องแสงสว่างไสว ทำให้ท้องฟ้ามองเห็นแต่ดวงจันทร์

ดวงดาวน้อยใจที่ตัวเองมีเพียงแสงสีเงินริบหรี่ เทียบกับดวงจันทร์ไม่ได้เลย

แม้แต่วันที่ดวงจันทร์มีเพียงเสี้ยวเล็กๆเท่านั้น

วันนี้ดวงดาวเห็นท้องฟ้าทำหน้าเศร้า จึงเข้าไปถามด้วยความห่วงใย

แต่คำตอบของท้องฟ้าทำให้ดวงดาวเจ็บ เจ็บที่ตรงหัวใจ…

ท้องฟ้าบอกว่า " ที่ท้องฟ้าเศร้าเพราะท้องฟ้ามองไม่เห็นดวงจันทร์ ท้องฟ้าหลงรักดวงจันทร์

ท้องฟ้ารักดวงจันทร์ที่คอยอยู่เป็นเพื่อนท้องฟ้าที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในคืนที่มืดมิด

แต่ว่าวันนี้ท้องฟ้ามองไม่เห็นดวงจันทร์ ท้องฟ้าไม่รู้ว่าดวงจันทร์หายไปไหน

ท้องฟ้าเลยเหงา แล้วก็เศร้า

เพราะท้องฟ้าคิดว่าดวงจันทร์คงจะรำคาญท้องฟ้า ดวงจันทร์จึงหนีท้องฟ้าไป"

คำพูดของท้องฟ้าทำให้ดวงดาวร้องไห้เพราะสงสารท้องฟ้า

ร้องไห้ที่ตัวเองช่วยอะไรท้องฟ้าไม่ได้เลย

แล้วก็ร้องไห้ที่ได้รู้ว่าหัวใจของท้องฟ้าไม่เหลือที่ว่างไว้ให้ใครอีกแล้ว ดวงดาวร้องไห้

ร้องไห้จนตัวเองต้องแตกสลาย เหลือไว้เพียงเศษดาวดวงน้อยนับแสน

นับล้านดวง กับถ้อยคำสุดท้ายที่

ดวงดาวอยากจะบอกกับท้องฟ้า ท้องฟ้าที่ดวงดาวรักหมดหัวใจ "ดวงดาวจะขออยู่กับท้องฟ้า

ขอเป็นดาวดวงน้อยที่คอยส่องแสงระยิบระยับอยู่กับท้องฟ้า

วันไหนที่ท้องฟ้ามองเห็นดวงจันทร์

ท้องฟ้าจะมองไม่เห็นดวงดาว แต่ถ้าวันไหนที่ดวงจันทร์ไม่ได้อยู่กับท้องฟ้า

ท้องฟ้ายังมีดวงดาวอยู่เป็นเพื่อนกับท้องฟ้า ดวงดาวที่จะขอรักท้องฟ้าชั่วนิจนิรันดร์"

ด้วยเหตุนี้เองที่ทำให้เรามองเห็นดวงดาวอยู่บนท้องฟ้า

วันไหนที่มีดวงจันทร์ ดวงดาวจะอ่อนแสง

เพื่อที่จะให้ท้องฟ้ามองเห็นดวงจันทร์ได้ชัดเต็มตา แต่ถ้าวันใดที่ดวงจันทร์หายไป

ดวงดาวก็จะส่องแสงระยิบระยับอยู่เต็มท้องฟ้า เพื่อที่จะบอกกับท้องฟ้าว่า ไม่ว่าที่ไหน เมื่อไหร่

ท้องฟ้าก็ยังมีดวงดาวอีกล้านดวงอยู่เป็นเพื่อนท้องฟ้าเสมอ ถึงท้องฟ้าจะไม่ได้รักดวงดาว

แต่ดวงดาวก็มีความสุขที่ได้อยู่กับท้องฟ้าตลอดไป…